Iniciamos unha viaxe que nos levará a descubrir novas experiencias...
Mostrando entradas con la etiqueta Aprendemos cada vez máis. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Aprendemos cada vez máis. Mostrar todas las entradas

martes, 24 de mayo de 2011

Mi clase es un hábitat poblado de especies poco comunes

Mi clase es un hábitat poblado de especies poco comunes, todas con características muy peculiares como podremos observar a continuación.

Algunas tienen la increíble capacidad de camuflarse, otras la fuerza de un rinoceronte.

También hay especies que les gusta pasar el tiempo en una berza o tumbados en la playa, las hay que son  risueñas silenciosas y otras que son sufridoras, que se agobian por menos de nada.

Como veis la fauna es muy variada,  pero afortunadamente todas las especies viven en paz y se ayudan.

Entre todas las especies hay siempre una a la que todos respetan y que es la dominante, en nuestra clase esa es nuestra profesora Conchi ella es la encargada de enseñar a los cachorros lo básico para sobrevivir el día que abandonen este hábitat, así son sus clases:

Manda coger el material necesario para empezar, explica lo que tienen que hacer para sobrevivir fuera del hábitat  y luego se lo manda poner en práctica en forma de ejercicio. Todas las especies están atentas, o eso parece, por que el cachorro que vive en la berza quiere hacer sufrir a la especie dominante y la manera de hacerlo es la siguiente: coge un bolígrafo y se pinta por toda la cara. En breves instantes veremos como reacciona el resto de la manada.

Ya ha reaccionado, pero lo hace de forma silenciosa y expectante. Parece que va a haber una dura batalla entre el cachorro que vive en la berza y la especie dominante. El primer asalto es para la jefa, expulsándolo fuera del hábitat, recriminándolo severamente para que piense en lo que ha hecho mal.
Finalmente el cachorro aprende la lección y Conchi puede seguir con sus sabias enseñanzas:

-¡Atención clase! Hoy vamos a hablar de las unidades  de longitud – dice la profesora y comienza a explicar la materia. Todo parece transcurrir con normalidad, los cachorros sufridores empiezan a bombardear con sus preguntas habituales – “¿esto va caer en el examen?” mientras los cachorros risueños siguen sonriendo.
 Hasta aquí todo es normal, pero de repente, el espécimen que habita en la berza, de nuevo, decide entrar de nuevo en acción, esta vez lo hace probando la técnica del camuflaje y opta por pintarse la cara con colores llamativos en señal de desafío ¡Casi lo consigue!
 Pero Conchi curtida en mil batallas sabe como contraatacar poniendo al pequeño rebelde en su sitio y finalmente puede acabar la clase sin ningún contratiempo, eso sí, acaba agotada, por qué ser la especie dominante en este hábitat es muy duro.
                                                              -FIN-


martes, 8 de marzo de 2011

Navega con rumbo

A Internet representa un mundo de posibilidades para o lecer e a aprendizaxe pero tamén supón unha serie de riscos, como son os contidos inapropiados ou a facilidade de contacto con persoas. Se queres coñecelos e o mesmo tempo divertirte, pica foto.
edu.xunta.es

lunes, 18 de octubre de 2010

O Antigo Exipto. Defender o reino




Durante séculos os antigos exipcios non tiveron necesidade de crear un forte exército. Case nunca tiveron que defenderse de outros inimigos que non foran tribos cércanas.

A partir do Imperio Medio, os Hicsos de Oriente Próximo, apoderáronse do baixo Exipto. Posuían espadas curvas, arcos potentes, armaduras e carros tirados por cabalos.
Os exipcios copiaron estas armas e dedicáronse a formar soldados eficaces. O recen creado exército expulsou aos odiados Hicsos. Os prisioneiros de guerra foron obrigados a alistarse no exército ou a traballar como escravos.
Co propósito de defender as súas fronteiras, os exipcios construíron fortes de ladrillos de adobe con impresionantes torres, bordeadas de fosos.

Material autoeditado

A caída do imperio

Os conquistadores estranxeiros asaltaron o Imperio Exipcio e invadiron o país: en primeiro lugar atacaron os nubios, logo os asirios e posteriormente os persas. Alexandro Magno trasladou o seu exército para axudar aos exipcios a expulsar aos persas.

O cristianismo difundiuse polo Imperio Romano e chegou ao Antigo Exipcio.









Cleopatra
Cleopatra VII foi a última representante dos faraóns gregos e a última que aprendeu a falar exipcio. Contou co apoio dos xerais romanos Xulio César e Marco Antonio. Ao facerse co imperio romano, Augusto declarou a guerra a Antonio e Cleopatra, aos que derrotou no 31 a.C. Augusto chegou a Alexandría e esixiu a rendición de Cleopatra.

O orgullo impediu que a faraona se entregara, polo que se suicidou.



A serpe de cascabel



A serpe de cascabel é a máis longa e velenosa das que viven en Norteamérica. Algunhas especies poden alcanzar ata 2,5 m de longo e 4,5 kg de peso, segundo a especie poden ter un corpo delgado e compacto. A súa cabeza é máis ben plana e distínguese claramente do seu corpo.

O centro do seu corpo está rodeado de escamas que están colocadas entre unhas 21 e 29 filas. O color de fondo desta familia vai de amarelento a verdoso e de vermello a pardo e inclúese o negro.

Unha fila de manchas escuras pasa polas costas e polos laterais. A súa pel con círculos amárelos, está marcada no centro por cores negros (semellantes a diamantes). Dise que un dos réptiles máis adornados .
A cola soe ter aneis máis claros e máis escuros; pola parte inferior soe ser máis clara e pode levar manchiñas.
O cascabel fórmanos uns estoxos córneos, que lle permiten emitir un son de aviso.
Viven normalmente nos secos bosques de pinos, en bosques areosos, nas zonas costeiras do sueste de Norteamérica e en toda a península de Florida.
A súa alimentación é carnívora. Aliméntase de ratas e ratos así, como de esquíos ou paxaros.
A pesar da súa forma de animal mortal e moi agresivo, ten gran aversión polos humanos, dado que so os ataca para defenderse.

As picaduras ocorren cando intentas cazalas ou matalas e son moi dolorosas.Por sorte, existe un antídoto, que actúa con eficacia, evitando a morte na maioría dos casos.
Mudan a pel varias veces ao ano. Por iso non se pode determinar a idade polo seu cascabel.



O tamaño do cascabel aumenta cada vez que muda a pel.
Posúe dúas glándulas produtoras de veleno, unha a cada lado da cara. De momento non está en perigo de extinción.


http://www.estudiantes.info/ciencias_naturales/serpiente-cascabel.htm


Ras e sapos. Cal é cal?

Material autoeditado

viernes, 24 de septiembre de 2010

Las pirámides

Son algunos de los monumentos más impresionantes que nos dejo el Antiguo Egipto. Miles de obreros trabajaron durante años para que sirvieran de tumba de sus faraones.
Las pirámides más importantes son las de Guiza, donde se enterraron los faraones Keops, Kefrén y Micerino.





De estas grandes pirámides, la primera en ser construida fue la de Keops, segundo faraón de la IV dinastía, alrededor del año 2550 a.c.

Tenía unos 147m de altura (aunque en la actualidad, carece de su parte superior). Sus lados contaban con unos 200m de longitud. Más tarde se construyeron las Kefrén e Mecerinos, que son de menor tamaño.

Para construir la pirámide de Keops fueron necesarios más de veinte años y se empelaron unos 2.300.300 bloques de piedra. Cada bloque pesaba cerca de 2,5 toneladas.
Fue construida por cientos de miles de obreros y campesinos llegados de pueblos y aldeas, que trabajaban por un sueldo y agradecidos por participar en la construcción de la tumba del faraón.
Muchos de los bloques empleados en la construcción son de piedra calcárea. Para tallarlos, los canteros realizaban un agujero en el que iban introduciendo cuñas de madera, que al mojarse hinchaban y quebraban la piedra en torno a la línea prefijada. Otros bloques son de granito y resulta increíble imaginar cómo los canteros fueron capaces de trabajarlos, ya que solo contaban con escalpelos de cobre o de piedra.


No está claro como se colocaban las piedras de las pirámides, se cree que eran arrastradas sobre plataformas especiales, tiradas por grupos de obreros (nos tempos de Keops, os egipcios non conocían la polea). Después los obreros remolcaban las piedras con cuerdas a lo largo de planos inclinados hasta el punto de la pirámide donde tenían que ser colocadas.


La pirámide estaba cubierta de una fina capa calcárea blanca y su vértice era dorado. Las fachadas estaban orientadas, con precisión, hacia los puntos cardinales.
Material autoeditado

La vestimenta de los egipcios

El antiguo Egipto es una civilización que se encontraba en el nordeste de África y que fue gobernada por los faraones.



Era un pueblo muy inteligente, que fue capaz de: construir las pirámides, crear un sistema de


escritura (jeroglíficos), cultivar sus tierras o embalsamar a sus muertos.
Su vestimenta
Al ser un pueblo tan antiguo, os preguntareis: ¿Cómo vestían los egipcios?
Bueno pues los egipcios utilizaban el lino, tela de origen natural, fresca y ligera. Tenemos que pensar que estamos hablando de una civilización que está situada en el continente africano, en una zona de altas temperaturas y por lo tanto necesitaban prendas de vestir frescas.




Los hombres usaban una especie de falda corta que llegaba hasta cerca de las rodillas. Las mujeres se vestían con un trozo de tela de lino grande, que les cubría todo el cuerpo.





También había distinciones según la clase social: los vestidos de los ricos se teñían con tintas vegetales, mientras los pastores y campesinos llevaban túnicas hechas con pieles de animales, más fáciles de conseguir.
Como calzado usaban sandalias, las de los más pudientes, doradas, las de los campesinos de paja trenzada.






Material autoeditado